Historia szkoły 2018-05-07T17:17:38+00:00

Historia Szkoły

Początek

Dawno, dawno temu, bo w połowie lat 60 XX wieku, uchwałą Rady Narodowej w Krakowie postanowiono wybudować nowe osiedle. Osiedle obliczone na 15000 mieszkańców otrzymało nazwę „Kozłówek”.

W 1967 roku oddano do użytku pierwszy blok mieszkalny nr 20, a następnie bloki: 22, 24, 26 oraz 5. Niestety na zamieszkałym już osiedlu brakowało szkoły, dlatego pod koniec roku zapadła decyzja o jej budowie!

14.09.1968r. nastąpiło uroczyste otwarcie pierwszej szkoły na osiedlu (wcześniej przez dwa tygodnie młodzież uczyła się w budynkach przy ul. Żabiej i al. Dygasińskiego – w obecnym LO nr XV). Wśród zaproszonych gości nie mogło zabraknąć miejscowych notabli: Zbigniewa Skolickiego – przewodniczącego Miejskiej Pady Narodowej w Krakowie, mgr Czesława Banacha – Kuratora Krakowskiego Okręgu Szkolnego, Tow. Stanisława Grzesiaka – I Sekretarza Komitetu Dzielnicowego PZPR oraz wielu, wielu innych. Pierwszym kierownikiem 8-klasowej, liczącej 14 oddziałów szkoły został mgr Władysław Bieniek.

1.09.1969r. podczas uroczystej akademii rozpoczynającej drugi rok działalności szkoły kierownik Władysław Bieniek pożegnał się z gronem i młodzieżą – awans na zastępcę inspektora pozbawił szkołę dyrektora. 20 IX pojawił się jednak w murach naszej placówki nowy człowiek, mgr Tadeusz Dziób – szef, który (cytując kronikę szkolną) „[…] energicznie przystąpił do pracy(…) pełną parą ruszyły organizacje szkolne i kółka zainteresowań: Samorząd Szkolny, Polski Czerwony Krzyż, Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, Kółko Turystyczno-Krajoznawcze, Kółko Techniczne, Związek Harcerstwa Polskiego, SKS, Kółko Teatralne i Chór szkolny”.

Wysiłek Dyrektora i nauczycieli skupiał się w tym okresie głównie na uzupełnianiu brakującego sprzętu i pomocy naukowych oraz usuwaniu wszelakich usterek w budynku szkoły.

Ponieważ osiedle się powiększało, klasy były bardzo liczne, a nauka w szkole trwała nawet do godziny 19, jedna szkoła w okolicy stanowczo już nie wystarczała. Dlatego we wrześniu 1971r. otwarta została druga placówka, do której przeniesiono z alei Dygasińskiego Szkołę Podstawową nr 116. Przejęła ona uczniów mieszkających przy ulicach: Wolskiej, Nowosądeckiej, Na Kozłówce, Spółdzielców, Wlotowej oraz Wielickiej.

Lata siedemdziesiąte

Nie da się ukryć, że dyrektor Tadeusz Dziób zadbał o to, by nasza szkoła nadążała za nowinkami technicznymi i tak w maju 1972 roku nastąpiła radiofonizacja. W każdej klasie i na korytarzu umieszczono głośniki, a w gabinecie dyrektora radiolę, przez którą aż do dziś ogłaszane są ważne komunikaty.

W roku 1974 osiedle już tak się rozrosło, że „Echo Krakowa” nazwało go „małym miasteczkiem” z ośrodkiem zdrowia, pawilonem handlowym oraz restauracją „Kryształowa”. W tym też roku uchwałą Rady Narodowej w Krakowie powołanych zostało 10 szkół środowiskowych mających za zadanie zapewnić dzieciom i młodzieży z osiedla różnorakie zajęcia popołudniowe. Jedną z takich placówek została Szkoła Podstawowa nr 123. Poza istniejącymi już kołami zainteresowań zorganizowane jeszcze zostały: plastyczne, fotograficzne, gry na akordeonie i mandolinie czy też elektro-radio-techniczne – koordynowane przez specjalnie w tym celu powołanego dyrektora do spraw zajęć pozalekcyjnych – p. Elżbietę Barańską.

11.10.1975 roku nasza szkoła zyskała patrona – generała Józefa Bema. Podczas uroczystości obecni byli: Kurator Okręgu Krakowskiego Jacek Kmiecik, inspektorzy szkolni, dyrektorzy innych placówek, jak również nauczyciele, rodzice i uczniowie. Oczywiście nie obyło się bez „akademii ku czci” oraz oficjalnych przemów, a w kulminacyjnym momencie uroczystości odsłonięte zostało popiersie generała (przed którym honorowa wartę trzymała straż harcerska).

O doniosłości wydarzenia może świadczyć wpis do kroniki, iż po oficjalnych uroczystościach, gdy dyrektor zaprosił do zwiedzania szkoły, „na jego twarzy fotograf uchwycił wyraz ulgi i zadowolenia”.

Również rok 1976 okazał się ważny dla naszej szkolnej społeczności. Po wspólnym wysiłku dyrekcji, nauczycieli, rodziców i uczniów udało się dobudować szatnię i harcówkę. Z jakże prozaicznej przyczyny – przez „opieszałość głównego wykonawcy” – budowa ciągnęła się dwa lata. Częściowo finansował ją wydział oświaty, ale w większości budynki powstawały w czynie społecznym. Należy również podkreślić, że była to pierwsza społecznie wybudowana w województwie miejskim szatnia (typowe projekty szkół z tego okresu nie przewidywały takiego pomieszczenia). Harcówka natomiast mogła się poszczycić wspaniałym sztucznym kominkiem.

Początek roku szkolnego 1978/79 miał być przełomowy dla ówczesnych pierwszaków. W tym właśnie roku rozpoczęli naukę w zreformowanej 10-letniej szkole. Oczywiście nic z tego nie wyszło i jak wiele wcześniejszych roczników opuścili oni mury podstawówki po ukończeniu klasy VIII.

Kolejna znacząca data to 17.03.1979r. W tym dniu (w 185 rocznicę urodzin naszego patrona gen. Józefa Bema) szkoła otrzymała sztandar. Ta doniosła uroczystość miała miejsce w hali Korony. Kolejno przemawiali: dyrektor Tadeusz Dziób, przedstawiciel kuratorium – starszy wizytator mgr Góra, który odczytał akt nadania oraz fundatorzy, dyrektorzy Krakowskiego Przedsiębiorstwa Robót Instalacyjnych – towarzysz Boroń i towarzysz Dyduch. Po zaprezentowaniu sztandaru i przekazaniu go uczniom przedstawiciele poszczególnych klas złożyli na niego przysięgę. Doniosłą chwilą tej uroczystości było również wbijanie gwoździ do drzewca przez przedstawicieli siedmiu różnych organizacji.

Lata osiemdziesiąte i dziewięćdziesiąte

Chociaż życie szkolne płynęło własnym torem, to jednak również tu dało się odczuć niepokoje ogarniające kraj. Na początku roku szkolnego 1980/1981 w kronice szkolnej pojawił się pełen nadziei, emocjonujący wpis dotyczący sierpniowych wydarzeń w Stoczni Gdańskiej i powstania „Solidarności”. Jednakże już 13 XII „z powodu rozluźnienia dyscypliny społecznej i pogłębienia się kryzysu gospodarczego w Polsce” wprowadzony zostaje stan wojenny, a w szkole rozpoczynają się przyspieszone ferie świąteczne.

Rok szkolny 1982/1983 przyniósł zmianę na stanowisku dyrektora. Pan Tadeusz Dziób został oddelegowany do tworzenia nowej szkoły na osiedlu Piaski Nowe, a rządy w naszej szkole przejęła pani mgr Halina Ślósarczyk (Idzik).

O nadchodzących zmianach w kraju może świadczyć fakt, że w tym też roku po raz pierwszy obchodzona była rocznica uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Rok później w szkole nie świętowano już rocznicy Rewolucji Październikowej. A w 1990r. zaczął się całkiem nowy rozdział – Polska Rzeczpospolita Ludowa stała się na powrót Rzeczpospolitą Polską z „orłem w koronie”.

Historia naszej placówki nierozerwalnie związana jest z tym, co przez te minione lata działo się w naszym kraju. Lata 70 i 80 to uroczyste obchody dni: Ludowego Wojska Polskiego, Milicjanta, Górnika, 1 Maja – Święta Pracy, czy też 9 maja – Dnia Zwycięstwa. To apele z okazji kolejnych rocznic „Wielkiej Rewolucji Październikowej” (zwłaszcza w 1972r., który ogłoszono rokiem leninowskim w związku z 50-leciem ZSRR). W 1974r. obchodzono XXX-lecie PRL, a szkoła włączyła się do ogólnopolskiej akcji czynów społecznych. Rok 1978 to z kolei 60 rocznica odzyskania niepodległości – świętowana jednak 7 listopada (data powstania Tymczasowego Rządu Ludowego Republiki Polskiej!).

Oczywiście szkolną tradycją były nie tylko uroczyste apele i praca społeczna, ale także szczególnie bliskie młodzieży: andrzejki, mikołajki, zabawa karnawałowa czy też Dzień Kobiet i Dzień Chłopaka oraz zawsze wzruszające: Dzień Matki i Dzień Nauczyciela (obecnie Święto Edukacji Narodowej).

Od lat 90 uroczyście obchodzimy 11 XI – Święto Niepodległości oraz 3 Maja (rocznica konstytucji). W tych też latach do kalendarza szkolnych imprez na stałe weszły: Dzień Sportu świętowany 1VI, klasowe wigilie, tradycyjne jasełka i święto wiosny połączone z Dniem Patrona.

Szkoła od samego początku istnienia mogła pochwalić się osiągnięciami sportowymi. Rozwój tej dziedziny nastąpił zwłaszcza w połowie lat 80 i trwa po dzień dzisiejszy. Jednak nie samym sportem szkoła stoi. Szczególnie dumni jesteśmy również z naszych olimpijczyków przedmiotowych, oraz laureatów licznych konkurów międzyszkolnych i szkolnych. Nie da się też ukryć, że osiągnięcia uczniów nie byłyby możliwe bez zaangażowania wielu nauczycieli pracujących w Szkole Podstawowej nr 123.

Nauczyciele, rodzice i uczniowie niejednokrotnie włączali się w ważne i pożyteczne akcje. Były to m.in.: zazielenianie osiedla, zorganizowanie przy szkole lodowiska, porządkowanie terenu wokół powstającej przystani „Bagry”. W szkole odbywały się zbiórki pieniędzy na odbudowę Zamku Królewskiego w Warszawie, budowę schroniska dla bezdomnych zwierząt, renowację zabytków Krakowa czy też budowę Pomnika – Mogiły Żołnierzy Września 1939. Nasza wrażliwość na nieszczęścia innych ludzi zaowocowała wpłatami pieniężnymi dla Armenii i Meksyku, a także na konto funduszu pomocy dzieciom niepełnosprawnym i domy dziecka.

XXI wiek

Nowe stulecie przyniosło naszej szkole zmiany. Za sprawą reformy szkolnej w 1999r. wprawdzie nadal zostaliśmy podstawówką, ale już 6-klasową. W roku 2002 na emeryturę odeszła pani mgr Halina Idzik, a nowym dyrektorem szkoły została pani mgr Marta Chrupczalska.